bazen hayatımda ki her insanın her dediğini takıyorum kafama , düşünüyorum, kızıyorum,ağlıyorum...bazen hiç umrumda olmuyor en yakınımdakiler bile lafa başlarken tıkıyorum kulaklarımı. söyleyene ve söylediği şeye göre değişse de tavrım umursamaz olmak istiyorum,herkesi birden mutlu etmek , memnun etmek, sevindirmek mümkün olmuyor çünkü! insanlar sen verdikçe teşekkür etmeyi unutup daha büyük beklentilere dalıyor. sanki varlık sebebin sadece onları mutlu etmek...kendine göre tercihlerin olamazmış gibi!
öğrendim artık,sadece ve sadece kendimi mutlu etmeye çalışmayı , önemsemeyi ... artık pastadaki büyük dilimi kendime saklıyorum :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder